sakramenty

Sakrament chrztu jest pierwszym sakramentem, który przyjmujemy. Jest fundamentem chrześcijańskiego życia i bramą otwierającą dostęp do innych sakramentów. Nazwa sakramentu – chrzest, pochodzi od greckiego słowa baptizein, które oznacza zanurzyć, pogrążyć. Zanurzenie w wodzie jest symbolem zanurzenia człowieka w śmierć Chrystusa, z której zmartwychwstaje z Nim jako “nowe stworzenie”. Sakrament ten wyzwala od grzechu, włącza człowieka we wspólnotę Kościoła oraz uzdalnia do głoszenia Ewangelii.

Sakrament chrztu opieczętowuje chrześcijanina niezatartym znamieniem duchowym, którego nie jest w stanie zmazać żaden grzech. Dlatego też chrztu udziela się tylko raz i nie może on być powtórzony. Wierni, którzy przyjęli chrzest są uzdolnieni i zobowiązani do służenia Bogu przez udział w świętej liturgii Kościoła.

Eucharystia jest dopełnieniem wtajemniczenia chrześcijańskiego, a także źródłem i szczytem życia. Pozostałe sakramenty i posługi kościelne wiążą się z Eucharystią i ku niej zmierzają. Eucharystia jest określona bardzo dużą ilością nazw, co jest też znakiem jej bogactwa. Każda z nazw ukazuje pewien aspekt sakramentu. Samo greckie słowo eucharistein oznacza błogosławieństwo, które wychwala dzieła Boże. Jest to więc dziękczynienie składane Bogu przez ludzi.

Poprzez przyjmowanie Eucharystii w Komunii Świętej jednoczymy się z samym Jezusem. Przyjęte Ciało Chrystusa dokonuje w naszym życiu duchowym tego, co chleb i inny pokarm w życiu cielesnym. Eucharystia umacnia miłość, która słabnie w życiu codziennym i uzdalnia nas do uwolnienia się od naszych nieuporządkowanych przywiązań. Wreszcie Eucharystia sprawia, że zakorzeniamy się w Chrystusie. Nie ma wyraźniejszego znaku nadziei na nowe niebo i nową ziemię niż Eucharystia.

Bierzmowanie jest kolejnym spośród sakramentów wtajemniczenia chrześcijańskiego. Przyjęcie tego sakramentu jest konieczne jako dopełnienie łaski chrztu. Nazwa sakramentu pochodzi od łacińskiego słowa confirmatio, które oznacza potwierdzenie. Etymologia polskiego słowa pochodzi od staropolskiego słowa bierzmo, które oznacza belkę podtrzymującą strop domu. Sakrament bierzmowania jest więc sakramentem umacniającym i podtrzymującym życie w wierze.

W obrzędzie bierzmowania najważniejszym znakiem jest namaszczenie krzyżmem, które jest pieczęcią Ducha Świętego. Chrześcijanin przyjmujący ten sakrament decyduje się na całkowitą przynależność do Chrystusa i oddanie się na Jego służbę. To znamię Ducha jest także znakiem obietnicy Bożej opieki.

Skutkiem sakramentu jest specjalne wylanie Ducha Świętego. Bierzmowanie przynosi wzrost i pogłębienie łaski chrzcielnej. Ściślej jednoczy z Chrystusem, pomnaża dary Ducha Świętego, umacnia więź z Kościołem oraz udziela specjalnej mocy do szerzenia i obrony wiary słowem i czynem. Znamię tego sakramentu, podobnie jak chrztu, jest niezacieralne.

Pismo święte zaczyna się od opisu stworzenia mężczyzny i kobiety na obraz i podobieństwo Boże, a kończy wizją “Godów Baranka” (Ap 19, 7. 9). Od początku do końca Pismo święte mówi o małżeństwie i jego “misterium”, o jego ustanowieniu i znaczeniu, jakie nadał mu Bóg, o jego początku i celu, o różnych sposobach jego urzeczywistniania w ciągu historii zbawienia, o jego trudnościach wynikających z grzechu i jego odnowieniu “w Panu” (1 Kor 7, 39), w Nowym Przymierzu Chrystusa i Kościoła.

Pismo święte stwierdza, że mężczyzna i kobieta zostali stworzeni wzajemnie dla siebie: “Nie jest dobrze, żeby mężczyzna był sam”. Bóg daje mu niewiastę, “ciało z jego ciała”, to znaczy równą mu istotę, jako “pomoc przychodzącą od Pana”. “Dlatego to mężczyzna opuszcza ojca swego i matkę swoją i łączy się ze swą żoną tak ściśle, że stają się jednym ciałem” (Rdz 2, 24). Jezus wskazuje, że oznacza to nienaruszalną jedność ich życia, przypominając, jaki był “na początku” zamysł Stwórcy: “A tak już nie są dwoje, lecz jedno ciało” (Mt 19, 6).

Namaszczenie chorych jest drugim spośród sakramentów uzdrowienia. Przez ten sakrament Kościół poleca chorych i cierpiących Bogu. Sakrament ma nie tylko umocnić chorych, ale także zachęca do złączenia w cierpieniu z męką i śmiercią Chrystusa dla dobra całego Kościoła.

Choroba od zawsze była jednym z najpoważniejszych problemów człowieka. Zmaganie się z cierpieniem sprawia, że człowiek doświadcza swojej niemocy i ograniczeń. Chrystus przyszedł, by uleczyć całego człowieka – zarówno duszę jak i ciało. Współczucie Jezusa jest tak mocne, że utożsamia się On z chorymi. Chrystus wymaga wiary w to, że w sakramencie On sam dotyka człowieka, aby go uzdrowić. Ważne jest to, że sakrament nie jest ściśle związany tylko z sytuacją niebezpieczeństwa utraty życia.

Pierwszą łaską sakramentu namaszczenia chorych jest szczególny dar Ducha Świętego, który przychodzi z umocnieniem, pokojem i odwagą do przezwyciężania chorób. Duch Święty odnawia wiarę i ufność w działanie Boga oraz umacnia w walce z pokusą zniechęcenia. W sytuacji, kiedy chory nie może wyznać grzechów w spowiedzi, sakrament namaszczenia daje przebaczenie grzechów. W tym sakramencie chory jednoczy się z męką Chrystusa. Cierpienie otrzymuje nowy sens – staje się uczestnictwem w zbawczym dziele Jezusa.